



VADER
Laat ons nog één keer
in jouw voetstappen gaan,
achter je aan,
over de streep van de tijd.
Zoals
toen wij, nog klein,
in een wereld zo wit,
vol klonterende sneeuw
onze klompjes gevoegd
in de kuil van jouw stap
over de streep van de tijd.
Als wij
eens vielen
was er altijd jouw hand.
Soms
waren we bang
en dan was er jouw stem.
Maar je beeld is vervaagd,
je schaduw verdwenen,
geen voetstap, alleen nog je stem...
die
vertelde wat veiligheid was
en vertrouwen,
wat hoop was en moed
en van Wie alles kwam...
Nu gaan wij onze weg
met een
schaduw van licht,
voor één dag,
lamp voor onze voet.
Achter Hem aan
over de streep van de tijd.
Januari 2012 JJW






